ஆவணப்படுத்தப்பட்ட காலவரிசை
பிறப்பு முதல் பின்மரபுச் சிறப்புகள் வரை பதினேழு மைல்கற்கள். ஒவ்வொரு பதிவும் அதை நிறுவப் பயன்படுத்தப்பட்ட மூலங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது எளிய செங்குத்துப் பட்டியல்—இழுக்கவோ அசைக்கவோ ஒன்றுமில்லை.
சேவியர் நிக்கோலஸ் ஸ்ரனிஸ்லாஸ் ஆகஸ்ட் 2 அன்று யாழ்ப்பாண மாவட்டம் ஊர்காவற்றுறை அருகே கரம்பொனில் பிறந்தார். பெற்றோர் நாகநாதன் ஸ்ரனிஸ்லாஸ் மற்றும் சிசிலியா பாஸ்தியம்பிள்ளை; பாட்டனார் தனிநாயக முதலி நெடுந்தீவு (டெல்ஃப்ட்) தீவைச் சேர்ந்தவர்.
ஊர்காவற்றுறையில் செயின்ட் அந்தோனி கல்லூரியிலும் பின்னர் யாழ்ப்பாணம் செயின்ட் பேட்ரிக் கல்லூரியிலும் ஆங்கில ஊடகக் கல்வி பெற்றார்.
செயின்ட் பெர்னார்ட் செமினரியில் தத்துவத்தில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார்; பின்னர் அவரது சர்வதேசப் பணிக்கு உதவிய ஐரோப்பிய மொழித் திறன்களை வளர்த்துக் கொண்டார்.
திருவனந்தபுரம் மறைமாவட்டத்துடன் இணைந்திருந்த போது பான்டிஃபிக்கல் அர்பன் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று, கார்த்தேஜ் குருமார்கள் பற்றிய இறையியல் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். ஆய்வுரை 1960 இல் நூலாக வெளியிடப்பட்டது; இந்த ஆண்டுகள் சர்வதேச அறிஞர்களுடன் தொடர்புகளை உருவாக்கின.
திருநெல்வேலி மாவட்டம் வடக்கன்குளத்தில் செயின்ட் தெரசா கான்வென்ட் பள்ளியின் உதவித் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தபோது, பண்டித குருசாமி சுப்பிரமணிய ஐயரிடம் முறையான தமிழ்க் கல்வியைத் தொடங்கினார்—இது அவரது வாழ்நாள் பணியைத் திசைதிருப்பியது.
தமிழ் இலக்கியம் பயில அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார். அவரது முதிர்ச்சியை அறிந்து பல்கலைக்கழகம் நேரடியாக முதுகலை ஆய்வுக்கு அனுமதித்தது; 1947–1949 இல் சங்க இலக்கியத்தில் இயற்கை பற்றிய எம்.லிட். ஆய்வை முடித்தார்.
ஐரோப்பிய நூலக ஆய்வுகளின் போது 1554 லூசோ-தமிழ் கார்த்திலாவை (Cartilha)—முதல் அச்சுத் தமிழ் நூலை—அடையாளம் கண்டார்; இது அவர் பெயருடன் தொடர்புடைய ஆவண மீட்புப் பணியின் தொடக்கமாகும்.
தூத்துக்குடியை மையமாகக் கொண்டு தமிழ் இலக்கியச் சங்கத்தை நிறுவி, ஆங்கில காலாண்டிதழான Tamil Culture-ஐத் தொடங்கினார். தமிழ் விக்கிப்பீடியா அவரது ஆசிரியர் பணியை 1951–1959 எனப் பதிவு செய்கிறது.
இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியியல் விரிவுரையாளராகச் சேர்ந்தார்—1961 வரை பணியாற்றினார்—சர்வதேச அறிஞர் வாசகர்களுக்காகக் காலாண்டிதழைத் தொகுத்தவாறு.
லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இலக்கியம் வழியாகக் கல்வி பற்றிய இரண்டாவது முனைவர் பட்டத்தை முடித்தார்.
மலேயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இந்திய ஆய்வுத் துறைத் தலைவராகவும் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் பொறுப்பேற்றார்—தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தமிழாய்வின் நிறுவன அடித்தளத்தை வலுப்படுத்தினார். அதே காலத்தில் சென்னையில் தமிழ்ப் பண்பாட்டு அகாடமியை நிறுவினார்.
ஒவ்வொரு நாட்டிலிருந்தும் தமிழறிஞர்களை ஆண்டுதோறும் ஒன்றுகூட்டத் தமிழ்நாடு அரசுக்கு முன்மொழிந்தார். அரசு நடவடிக்கை எடுக்காதபோது, அவர் தானே சர்வதேச அளவில் ஒருங்கிணைக்கத் தீர்மானித்தார்.
காமில் சுவெலபில் மற்றும் வி. ஐ. சுப்பிரமணியத்துடன் இணைந்து புதுதில்லியில் ஓரியண்டலிஸ்ட் கூட்டத்தில் தமிழறிஞர்களை ஒன்றுகூட்டினார்; ஜனவரி 7 அன்று இருபத்தாறு அறிஞர்கள் உலகத் தமிழாராய்ச்சி மன்றத்தை நிறுவினர். ஜீன் ஃபில்லியோசா முதல் தலைவரானார்; தனிநாயகமும் சுவெலபிலும் இணைச் செயலாளர்களாகப் பணியாற்றினர்.
பொதுச் செயலாளராக ஏப்ரல் 16 முதல் 23 வரை கோலாலம்பூரில் முதல் உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டை ஒருங்கிணைத்தார். மலேசியப் பிரதமர் துங்கு அப்துல் ரகுமான் தலைமை தாங்கினார்; தமிழ்நாடு முதல்வர் எம். பக்தவத்சலம் கலந்துகொண்டார்; புரோயென்சாவின் தமிழ்–போர்த்துகீசிய அகராதி மறுபதிப்பு மாநாட்டில் வெளியிடப்பட்டது.
மலேசியாவை விட்டு வெளியேறிய பின் பாரீஸ் மற்றும் நேப்பிள்ஸ் பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பித்தார்; பின்னர் இலங்கைக்குத் திரும்பினார்.
ஏப்ரலில் கொழும்பில் தந்தை செல்வா நினைவு உரையை நிகழ்த்தினார்; மேயில் வேலணையில் நூல் வெளியீட்டில் கலந்துகொண்டார்; செப்டம்பர் 1 மாலை யாழ்ப்பாணத்தில் மறைந்தார்.
மதுரையில் நடைபெற்ற ஐந்தாவது உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு அவரது மறைவை நினைவுகூர்ந்து சிலையை வெளியிட்டது; யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் இறப்புக்குப் பின் முனைவர் பட்டம் வழங்கியது.
